پايگاه مقاومت شهيد هادي خوش خلقت

بسم الله الرحمن الرحیم

هفته بسیج، هفته گرامیداشت بازگشت ملت بزرگ به ارزشهای الهی و بزرگیهای تاریخی خویش است

 تشکل بسیج و فرهنگ بسیج بازیابی هویت انسانی و انسان ساز، افتخار آفرین و عزت بخش ملت ایران است. فرهنگ بسیجی رودخانه زلال آسمان و غیرت و فداکاری در راه آرمان های الهی است که به فضل الهی امروز در سرزمین مقدس ایران دیار شیران جاری و پایدار است. درود خدا بر بسیج و بسیجیان و فرهنگ بسیج. سلام و درود خدا بر شهدای تاریخ ساز بسیج و سلام خدا بر امام عزیز که این راه نورانی، راه ولایت و امامت را به روی ما گشودند.

منبع: http://www.basijnews.ir/

امام حسین علیه‏السلام مراتب و معارف قرآن کریم را این‏گونه بیان می‏فرماید:

کتاب الله عزوجل علی أربعة أشیاء: علی العبارة و الاشارة و اللطایف و الحقایق. فالعبارة للعوم و الاشارة للخواص و اللطائف للأولیاء و الحقایق للأنبیاء. [1] .

کتاب خدا بر چهار چیز استوار است: عبارات و رمزها (اشاره‏ها) و لطایف و حقایق. عبارات آن برای توده‏ی مردم است. اشاره و رموزات، از آن خواص و بندگان ویژه است. لطایف آن برای اولیا است و حقایق آن نیز برای پیامبران و انبیاء است.

در این حدیث، امام حسین علیه‏السلام ضمن بیان این که قرآن، دارای معارف عمیقی است، بهره‏مندی از آن را برای همگان میسر می‏داند. مقصود از عبارات»، شناخت مفاهیم در حد ترجمه و دانستن معانی لغات است که توده‏های مردم در آن سهم دارند. مقصود از «اشارات قرآن» فهم قرآن است، در حد تفسیر آن است که در حوزه‏ی صلاحیت متخصصان قرآن و مجتهدان تفسیر است که به ابزار تفسیر مجهزند. منظور از «لطایف قرآن»، نکات و برداشت‏هایی است که از حد فهم بیش‏تر علمای تفسیر، فراتر بوده، شرط ولایت الهی را طلب می‏کند، آنان که دل به خدا سپرده‏اند و خدا سرپرستی آنان را بر عهده گرفته است و از یاران و حواریون خاص پیشوایان معصومند، به حوزه‏ی لطایف قرآن راه یافته، از آن بهره‏مند می‏شوند. مقصود از «حقایق قرآن»، ذات قدسی و مکنون ملکوتی قرآن است که اتصال و تماس با آن، معصوم را می‏سزد و دست دیگران، از آن حوزه، کوتاه است: «لا یمسه الا المطهرون». [2,3] .

پی نوشت ها:

1-بحار الاانوار، ج89، ص20

2-واقعه/79

3- پرسمان قرآنی امام حسین علیه السلام، موسی سلیمانی

برگرفته از سايت: http://www.tebyan.net

(رسول اکرم ص):

من از آنچه نمیدانید نگرانی ندارم ولیکن باید دید آنچه را میدانید چگونه به کار میبندید؟

کلام رهبری:

حضرت آيت الله خامنه اي در ديدار صدها نفر از دانشجويان نخبه، برترينهاي كنكور و فعالان تشكلهاي سياسي وفرهنگي دانشگاهها طرح و پيگيري   مطالبات گوناگون دانشگاهي،  سياسي و اجتماعي را اقدامي تحسين برانگيز و تكليف و وظيفه دانشجويان خواندند.
معظم له تأكيد كردند: پيگيري «مستمر، عاقلانه و منطقيِ» مطالبات و آرمانها، آينده روشن محيطهاي دانشجويي و دانشگاهي را تضمين خواهد كرد.
ايشان با تمجيد از انگيزه جوانان دانشجو براي طرح ديدگاهها و خواسته هاي مختلف خود در اين ديدار افزودند:  هميشه گفته ام كه بايد از روزي بترسيم كه جوان و دانشجوي ما انگيزه طرح مسئله و سئوال نداشته باشد كه به ياري پروردگار امروز اين چنين نيست و همه  بايد توان و تلاش  خود را به كار  گيريم تا روحيه  خواستن و مطالبه در نسل جوان و به ويژه جوانان علمي ودانشگاهي هرچه بيشتر گسترش يابدرهبر انقلاب اسلامي با توجه به  محدود بودن  ظرفيتها و امكانات، پاسخگويي به همه مطالبات را در كوتاه مدت ناممكن دانستند و خاطرنشان كردند: آرمانهاي بزرگ در كوتاه مدت محقق نمي شود اما طرحِ به دور از افراط و تفريط خواسته ها و پيگيري همراه با عقلانيت و اعتدال، يقيناً افق روشني را براي دانشگاههاي ما رقم خواهد زد.
حضرت  آيت الله خامنه اي  خطاب  به جوانان  و دانشجويان  افزودند:  بدانيد كه  مطالبات و پيگيري هاي شما،  ثمربخش و سودمند خواهد بود  همچنانكه اگر  جوانان مؤمن و  مسئوليت شناس  دانشگاهي  در سال هاي گذشته، پرچم  عدالتخواهي را در جامعه بلند

نمي كردند مسير حوادث و جهت گيري هاي انتخاباتي مردم به روي كار آمدن دولتي عدالتخواه و حاكميت گفتمان عدالت طلبي در جامعه، منجر نمي شد.
رهبر انقلاب اسلامي توجه  جوانان دانشجو  را به « انديشيدن و پخته كردن خواسته ها، مطرح كردن مسائل با مراكز دست اندركار، جستجوي راهكارهاي اجرايي و كمك به تحقق ايده ها و انتظارات» جلب كردند و افزودند: اينها مكمل مطالبات دانشجويي است و جوانان ما بايد در كنار داعيه هاي سياسي – اجتماعي – علمي و دانشگاهي به اين مسائل نيز توجه كنند و آنها را جزو وظايف خود بدانند.
ايشان تحقق آرمان هاي بزرگ را محتاج پيگيري اميدوارانه و استمرار عمل دانستند و افزودند: وفادار ماندن دانشجويان به مطالبات و آرمان ها حتي پس از پايان دوران دانشجويي، و ساماندهي صحيح فعاليتها و محيطهاي دانشگاهي، در استمرار فضاي مطالبات و تحقق آنها،  كاملاً مؤثر  خواهد بود حضرت  آيت الله خامنه اي نخبه پروري سياسي را يكي از راه هاي استمرار فضاي مطالبه در دانشگاه ها برشمردند و افزودند: رسانه ها بايد به طور جدي به. معرفي نخبگان علمي و اجتماعي و سياسي  بپردازند اما  تشكلهاي دانشجويي نيز بايد با پرورش نخبه هاي سياسي، فضاي مباحثه و استدلال را گسترش دهند و با محكم كردن پايه هاي «فكري – سياسيِ»دانشجويان و تقويت روحيه و اميد  در آنان،  محيط را به گونه اي شكل  دهند كه مجموعه دانشجويي در سال هاي آينده نيز  همواره در اين فضا تنفس و در جهت اهداف بلند و آرمان هاي والا حركت كند. ) پایگاه جمعی عدالتخواهی اسلامی)

علامه محمد تقى جعفرى :

اگر كسى بگويد من اهل سياست نيستم ، من كارى با سياست ندارم ؛ يعنى من اهل حيات معقول نيستم ، من كارى با حيات معقول ندارم.

کلام رهبری:

من گمان مى كنم  بزرگ ترين  شعار ما در سالى كه  در  پيش رو داريم ،  مى تواند  وحدت ملى و امنيت ملى باشد.  اين براى ما، دو شعار اساسى است .
وحدت ملى  همان  چيزى است كه مى تواند پشتوانه همه تلاش هاى دولت مردان و مسؤ ولان و مبارزان و دلسوزان اين كشور و اين انقلاب باشد. بدون وحدت ملى ، اين كشور بزرگ ترين نيروى خود و  مايه  عظمت خويش را نخواهد داشت و مى بينيم كه كسانى تلاش مى كنند اين وحدت را خدشه دار كنند كه يقينا آن ها دوستان اين ملت نيستند.
وحدت ملى ، شعار اساسى و حياتى براى كشور ماست و مخاطب اين شعار، افراد خاصى نيستند، همه هستند؛ آحاد مردم مسؤ ولند؛ بخصوص  مسؤ ولان كشور ،  بيش از  همه مسؤ ولند.  سياستمداران  و كسانى كه در صحنه  سياست حضور و  فعاليت دارند، بسيار مسؤولند.وحدت ملى براى همه ملت ، شعار بزرگ است و ديگر، امنيت ملى است .اگر امنيت نباشد، اقتصاد هم نيست .تلاش براى سازندگى و براى افتخار آفرينى هم نيست . ناامنى بزرگ ترين خطرى است كه يك ملت را تهديد مى كند.
اگر به  بعضى از ملت هاى  ديگر نگاه كنيد و ببينيد كه در زير آوار ناامنى چه مشكلاتى برايشان به وجود آمده و امنيتى كه ما در طول سال هاى گذشته داشتيم ، چه فرصتهاى خوبى را در اختيار ملت ايران قرار داده است ، آن وقت اهميت امنيت ملى براى كشور و مردم ما آشكار خواهد شد.
اميدوارم  همه مسؤ ولان و همه آحاد ملت ، همه شخصيت هاى اثرگذار بر روى ذهن و دل مردم و هدايت كننده عمل مردم ، اين دو شعار امنيت ملى و وحدت ملى را پاس بدارند و  نه فقط به صورت  يك شعار زبانى ، بلكه به صورت يك شعار عملى و به صورت يك حركت در راه اين دو هدف بزرگ تلاش كنند. ( سایت خبرگزاری دانشجویان ایران ISNA )

گزیده ای از نامه 53 نهج البلاغه حضرت علی (ع) به مالک اشتر:

اصول روابط اجتماعى رهبران  :

تا  مى توانى با پرهيزكاران و راستگويان  بپيوند و آنان را  چنان پرورش ده كه تو  را فراوان نستايند، و تو را براى اعمال زشتى كه انجام نداده اى تشويق نكنند، كه ستايش بى اندازه خودپسندى مى آورد و انسان را به سركشى وا مى دارد.

هرگز نيكوكار و بدكار در نظرت يكسان نباشند، زيرا نيكوكاران در نيكوكارى بى رغبت و بدكاران در بدكارى تشويق مى گردند، پس هر كدام از آنان را بر اساس كردارشان پاداش ده .
بدان اى مالك !  هيچ وسيله اى  براى جلب اعتماد والى به رعيت بهتر از نيكوكارى به مردم و تخفيف ماليات ، و عدم اجبار مردم به كارى كه دوست ندارند،  نمى باشد، پس در اين راه آنقدر بكوش تا به وفادارى رعيت ، خوشبين شوى ، كه اين خوشبينى بار سنگين رنج آور  مشكلات را از تو  بر مى دارد، پس به آنان كه  بيشتر احسان كردى  بيشتر خوشبين باش ، و به آنان كه  بدرفتارى نمودى بدگمان تر باش .و آداب پسنديده اى  را كه بزرگان  اين امت به آن عمل كردند، و ملت اسلام با آن پيوند خورده و رعيت با آن اصلاح شدند، بر هم مزن ، و آدابى كه به سنتهاى خوب گذشته زيان وارد مى كند پديد نياور، كه پاداش براى آورنده سنت ، و كيفر آن براى تو باشد كه آنها را درهم شكستى .
با دانشمندان  ،فراوان گفتگو كن ،و با حكيمان فراوان بحث كن ،كه مايه آبادانى و اصلاح شهرها، و برقرارى نظم و قانونى است كه در گذشته نيز وجود داشت . (نهج البلاغه )

اصطلاحات سیاسی در قرآن کریم :

اصطلاح قرآنى،كلمه يا عبارتى است كه درقرآن كريم درمعناى خاصى به كاررفته است وبه هنگام اطلاق، بدون نيازبه قرينه مى‏توان آن را فهميد . اين اصطلاح قرآنى زمانى سياسى شمرده مى‏شود كه بعد سياسى در آن غالب يا آشكار باشد.

بنابراين اگر بعد سياسى در اصطلاحى روشن نباشد و مثلا براى فهم آن نياز به دلالت التزامى بعيد داشته باشيم در اين صورت نمى‏توان آن را اصطلاحى سياسى شمرد .

به طور مثال به دو اصطلاح «ابرار و فجار» در برابر دو اصطلاح «اصحاب اليمين و اصحاب الشمال‏» توجه شود كه همه در قرآن آمده‏اند، اما خداى تعالى ابرار و فجار را براى ارزشگذارى در آخرت به كار برده است، پس اصطلاحى سياسى شمرده نمى‏شود; به عكس اصحاب اليمين و اصحاب الشمال كه در قرآن براى بيان «خير و بركت‏براى مردم‏» - (اصحاب اليمين) و «شر و شومى براى آنان‏» - (اصحاب الشمال) ذكر شده است، پس اصطلاحى سياسى است، هر چند معناى سنجش در روز قيامت نيز دارد .

بنابر آنچه گذشت، معيار تشخيص اصطلاح سياسى قصد و هدف قرآن كريم از ذكر و كاربرد هر اصطلاح است; به طور مثال گاهى مقصود قرآن فقط ابراز و بيان يك معناى سياسى است مثل اصطلاح «مستضعفين‏» و گاهى درصدد القاى دو بعد سياسى و اخلاقى با هم است مانند اصطلاح «العالين فى الارض‏» ، يا علاوه بر اين دو بعد، جنبه اعتقادى را نيز در نظر دارد مثل اصطلاح «مستكبرين‏» ، و نيز گاهى در درجه اول معناى غير سياسى مراد است و در درجه دوم معناى سياسى، مثل اصطلاح «السفهاء و الراشدون‏» ، و گاهى اساسا بعد سياسى مقصود نيست مگر با دلالت التزامى بعيد مثل «ابرار و فجار».

براى فهم دقيق اصطلاحات سياسى در قرآن بايد سياق هر سوره‏اى نيز در نظر گرفته شود، زيرا سوره‏هاى قرآنى منظومه‏هايى هماهنگ هستند و اصطلاحات و موضوعات به مانند ستارگان در آن قرار گرفته و معانى خاصى را بيان مى‏كنند; بنابراين اكتفا به تامل در آياتى كه اصطلاح مورد نظر در آن ذكر شده، كافى به نظر نمى‏رسد و بايد مجموعه آيات سوره و سياق آنها بررسى شود .

نكته مهم ديگر در شناسايى و تحليل اصطلاحات قرآنى، مراجعه به روايات است . در واقع قرآن كريم - با همه ژرفا و غنايش - متنى است كه شرح مى‏خواهد و سنت، اين امر را بر عهده دارد . احاديث پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيت عليهم السلام مفسر آيات الهى هستند . در موارد بسيارى، حقيقت روشنى در آيه‏اى هست اما پژوهشگر بدان راه نمى‏يابد مگر پس از آن كه در تفسير اهل بيت‏بيان شود . تفسير اصطلاحات قرآنى در روايات، گاهى مستقيم و گاه غير مستقيم است . ممكن است در روايتى حدود و مرزهاى اصطلاحى به طور كامل آشكار شود و يا فتح بابى گردد تا مؤلفه هايش از قرآن كريم استنباط شود . در روايات اهل بيت، گاهى اصطلاحات فرعى براى اصطلاحات اصلى قرآنى ذكر شده است . در زمينه‏هايى نيز سنت، اصطلاحاتى وضع كرده كه قرآن كريم در آن موارد اصطلاحى ندارد .

اصطلاحات سیاسی آمده  در قرآن کریم:

الارض، الخلافة فى الارض، الضرب فى الارض، السير فى الارض، الهجرة فى الارض، الارض المباركة و المقدسة، ادنى الارض و اقصاها، الباغون فى الارض، الفرحون فى الارض، الماشون فى الارض مرحا والماشون على الارض هونا، المستضعفون و المستكبرون و العالون فى الارض، المصلحون و المفسدون فى الارض، اصحاب اليمين و اصحاب الشمال، الاعراب، ايام الله، قانونا التغيير و التبديل، الجزية، حزب الله و الاحزاب، خلفاء الانبياء، الخيانة و الخائنون، السابقون بالخيرات و المسارعون فيها، السفهاء و الراشدون، السلم و الصلح و الامن، الشهادة و الشهداء، شياطين الانس، قوانين ضلال الاعمال و اضلالها و احباطها، الطاغون و الطاغوت، الظالمون، العهود و المواثيق و الايمان و العقود و الوعود و الامانات، الفتنة و الزيغ، الفاسقون، القرى و القرون، الكلمة الطيبة و الكلمة الخبيثة، اللهو و اللعب و التجارة، المترفون، المجاهدون و القاعدون، المعروفو المنكر،المنافقون، الولاية و البراءة .( مقلات سیاسی سایت Iran Politics.net)

هولوكاست‌; باورها وداورها ،هيتلر يهوديان‌ راكشت‌ يا نه‌؟:

·     نشانه هاي عاقل

امام حسين فرمود: عاقل، با کسي که مي ترسد او را دروغگو پندارد هم سخن نمي شود، از کسي که مي ترسد او را رد کند درخواستي نمي کند، به کسي که مي ترسد او را بفريبد تکيه نمي نمايد و به کسي که به اميد او اطميناني نيست اميد نمي بندد.

·     کمال عقل

امام حسين مي فرمايد: عقل، جز از راه پيروي حق به کمال نمي رسد. 

·     نشانه هاي دانا و نادان

امام حسين مي فرمايد: از نشانه هاي اسباب قبولي اعمال، همنشيني با خردمندان است و از نشانه هاي اسباب ناداني، کشمکش با نابخردان است و از نشانه هاي دانا، نقادياو از گفتار خود و آگاهي او از اسرار  آراي گوناگون است.

·     دانا کيست؟

امام حسين مي فرمايد: اگر همه گفتار دانا نيکو و بحق بود، از خود پسندي در آستانه ديوانگي قرار مي گرفت. همانا دانا کسي است که حق گويي او فراوان باشد. 

·     صفتهاي زيبا

امام حسين مي فرمود: دانش نطفه بارور معرفت است. تجربه هاي طولاني، فزوني عقل است، شرافت همان پارسايي است. قانع بودن، آسايش تن است، هر که تو را دوست دارد، از پليدي بازت مي دارد، هر که تو را دشمن دارد، بر نابکاري واردت مي سازد.

امام حسين مي فرمايد: هر کس اين پنج چيز را نداشته باشد، از زندگي خود چندان بهره اي نمي برد: عقل، دين، ادب، شرم و خوش خلقي.

·     شريف ترين مردم

شخصي از امام حسين پرسيد: شريف ترين مردم کيست؟

امام فرمود: آن کس که پيش از اندرز ديگران، خود پند گيرد و پيش از بيدار باش ديگران، خود بيدار شود.

عرض کرد: شهادت مي دهم که چنين کسي سعادتمند است. 

·     تسليم در برابر خدا

از امام حسين پرسيدند: چگونه صبح کردي؟

فرمود: صبح نمودم در حاليکه پروردگارم بالاي سرم و آتش، پيش رويم، مرگ، جوينده ام و حساب الهي فراگيرم مي باشد و چنين روزي من، در گرو کردار خويشم، نه آنچه دوست دارم پيدا مي کنم، و نه آنچه نمي پسندم از خود مي رانم و همه کارها در اختيار ديگري است. اگر بخواهد عذابم مي کند و اگر بخواهد از من مي گذرد. بنابراين کدام فقيري از من نيازمندتر است.

ای دختر علی

ای خواهر حسین

ای زینب بزرگ

ای پیک انقلاب شهیدان کربلا

ازما به تو دورد فراوان  و بی شمار

درآن غروب سرخ که گشتی اسیر ظلم

آزادی بشر زجفا ها نهفته بود

فریا تو حماسه جاوید کربلاست

جوش تو وخروش تو درنهضت حسین

رمزی ازآن « بقا » است بقایی که در« فنا » است

رنج مقدسی که کشیدی به دوش خویش

خشم مقدسی که برانگیختی زدل

 دراندرون کاخ ستم آتشی فکند

از سوى دیگر، خود ما نیز كارهایى را در جهت تأمین رضایت خاطر «دیگران» انجام مى‏دهیم و در عین حال وانمود مى‏كنیم همه چیز به خوبى پیش مى‏رود (تا وجهه خانواده حفظ شود) و سپس شروع به سرزنش كسانى مى‏كنیم كه ما را وادار به انجام دادن این كارها كرده‏اند. این «دیگران» چه كسانى هستند كه ما همه چیز را به آنها نسبت مى‏دهیم؟ اعضاى خانواده، همسایه‏ها، دوستان، نظام اجتماعى!؟

 امّا واقعیت این است كه همان موقع نیز در اعماق وجودمان احساسات درونى‏مان را به خوبى مى‏شناسیم؛ نوعى حس اضطراب و تشویش یا حس خوشایندى كه از نبود عزّت نفس، ناشى مى‏شود.

 هنگامى كه به اطراف مى‏نگریم و همه چیز را آشفته و بى‏نظم مى‏بینیم، دیگران را مقصر مى‏دانیم ، در حالى كه نمى‏دانیم آشفتگى در درجه اول از افكارمان آغاز مى‏شود و سپس گسترش مى‏یابد. روى هم رفته، رویارویى با حقیقت و پذیرفتن آن با فكر و آغوش باز، شهامت بسیارى را مى‏طلبد.

خداوند در قرآن کریم وعده استجابت دعا داده و فرموده:

«ادعونی استجب لکم»¹

پس چرا برخی دعاها مستجاب نمی شوند؟

 قرآن می فرماید:

«ان الله لا یخلف المیعاد»²

خداوند در وعده تخلف نمی کند

 برای فهم بهتر این آیه لازم است در آن دقت بیشتری کنیم :

۱-  « ادعوا» یعنی چه ؟ آیا معنای « دعا » این است که خواسته خود را بر زبان بیاوریم ؛ هر چند معنای آن را نفهمیم ؟ یا حتی اگر معنای آن را می فهمیم ، بدان توجه نداشته باشیم ؟ یا در صورت توجه، معنای آن با میل باطنی ما موافق نباشد ؟

درست است ، معمولا به تکلم الفاظ که همراه با درخواست باشد « دعا » گفته می شود ؛ مثلاً ، کسی را صدا بزنیم و از او چیزی بخواهیم . اما الفاظ از « ما فی الضمیر » انسان حکایت می کنند وخود اصالت ندارند . این گونه نیست که شکل الفاظ در حوادث جهان تاثیری داشته باشد و هر لفظ از زبان هر کس که ادا شود موثر باشد . همان گونه که قبلاً بیان شد ؛ دعا امری قلبی است و زبان فقط از آنچه در دل است حکایت می کند . پس دعا باید از روح و دل انسان صادر شود و انسان واقعاً خواستار چیزی باشد . اگر فقط الفاظی را به زبان بیاورد و در دل به آنها توجه نداشته باشد ، به طور جدی  درخواست ننموده و در حقیقت اصلاً دعا نکرده است.

 دعا باید با خواست جدی همراه باشد و انسان در وقت دعا توجه کامل داشته باشد که چه می خواهد. واقعیت این است که بسیاری از دعاهای ما از روی عادت و صرف لقلقه زبان است ، عادت کرده ایم بعد از نماز چند جمله ای دعا کنیم بدون آنکه توجه جدی به آن داشته باشیم .

۲-  دعا باید مصداق « ادعونی » باشد ؛ درخواست صرف از خدا . اگر انسان شرایط مذکور را رعایت کند ، ولی دل او متوجه خدا نباشد واقعاً دعا نکرده است . مثلاً ، ما درخواست علم می کنیم ، واقعاً هم دانش را دوست داریم ، در درخواست خود نیز جدی هستیم ؛ اما تصور می کنیم که عالم شدن به خدا ربطی ندارد و فقط به سعی و کوشش خودمان بستگی دارد . می گوئیم :

اللهم انی اسالک علماً نافعاً و عملاً صالحا

پروردگارا ، علم سودمند و کردار شایسته از تو طلب می کنم .

اما در عمق جان اعتقاد نداریم که خدا به انسان علم می دهد . به عبارتی ، تنها به دنبال جنبه تلقینی دعا هستیم که علم چیز خوبی است و باید به دنبال تحصیل آن رفت و از « اللهم » استنباط « ان شاء الله » داریم که در بسیاری از کارهایمان فقط برای تشریفات به کار می بریم و درواقع تعلیقی بر مشیت خدا نیست ؛ همچنانکه در آغاز بسیاری از کارها « بسم الله الرحمن الرحیم » را صرفاً به عنوان تشریفات به کار می بریم و متاسفانه بسیار کم اتفاق می افتد که حقیقتاً به یاد خدا باشیم و هر کاری را با نام و یاد او شروع کنیم .

روحش شاد آن که گفت:

من همان شبان عاشقم. سینه چاک و ساکت و غریب، بی تکلف و رها، در خراب دشت های دور، در پی تو می دوم، ساده و صبور و گفت: من همان بلال الکنم در تلفظ تو ناتوان. گفتم: راست گفته ای که خدای شبانان و ناتوان خدای نزدیکی است، آن قدر که می توان صدای نفس هایش را شنید، و صمیمی است، آن قدر که به راحتی می شود با او قهر کرد وقتی دعاهایمان را مستجاب نمی کند و برایش ناز کرد وقتی بارها صدایمان می زند و با لبخند نگاهمان می کند.

من خدایی را می شناسم که به راحتی می توان از دست او گله کرد وقتی با تمام وجود استدلال های عقلی ات را به کارمی گیری و می فهمی که هیچ کار او شبیه به آدمیزاد نیست، خدایی که ساده و صبور گله ها و غرغرهایت را می شنود و کار خود را ادامه می دهد، لطف می کند و مهر می ورزد از جایی که گمانش را هم نمی کنی.

و خودم را می شناسم که همان شبان عاشقم و ایمانم را که ایمانی شبانی است به همان سادگی دشت. خدایی که من می شناسم خانه ای دارد که هیچ محتسبی برگرد آن نمی چرخد و میر غضبان شهر از دست رحمت او عاصی شده اند. بهانه می گیرد که ببخشد. اشاره می طلبد که نوازش کند.

چگونه انسان با گفتن يك جمله ( لا اله الا الله ) رستگار مي شود ؟

گر چه در روايت آمده است : ( قولوا لا اله الا الله تفلحوا ) اما مراد از آن تنها حركت زبان نيست ، بلكه عقيده به توحيد است .

كلمه ( تفلحوا ) از واژه فلاحت به معناي رستن است و به كشاورز فلاح گويند زيرا وسيله رستن دانه را فراهم مي كند .

براي رستن دانه از زير خاك ، سه مرحله لازم است :

1. ريشه خود را در عمق خاك فرو كند.

2. مواد غذايي لازم را جذب كند.

3. مانع بالاي سر خود را كنار بزند تا به فضاي باز برسد.

انسان نيز اگر بخواهد به فضاي باز توحيد برسد بايد:

1. عقايد خود را به استدلال و منطق عميق بند كند.

2. از تمام امكانات موجود براي رشد خود بهره گرفته و جذب كند.

3. موانع رشد را نيز از خود دفع كند.

پس:

رستگاري در گرو عمق بخشيدن و تلاش و حركت در مسير الهي است

پيشگويي قرآن:

اى مؤمنان! هر كس از شما از دينش (اسلام) برگردد، (بداند كه )خداوند به‏زودى گروهى را خواهد آورد كه آنان را دوست دارد و آنان نيز او را دوست دارند. (اينان) با مؤمنان، مهربان و فروتن‏اند و با كافران سختگيرند، در راه خدا جهاد مى‏كنند و از سرزنش هيچ ملامتگرى نمى‏هراسند. اين، فضل الهى است كه به هر كس بخواهد، مى‏دهد، و خداوند، گشايشگرِ داناست.
اى مردم! اگر (خدا) بخواهد همه شما را از ميان مى‏بَرد و گروه ديگرى پديد مى‏آورد؛ و خداوند، همواره بر اين كار تواناست.
و اگر (از دين او) روى برتابيد، به جاى شما گروه ديگرى را مى‏آورد. آن‏گاه، آنها مانند شما نخواهند بود.

حديث :

1.پيامبر خداصلى الله عليه وآله - در پاسخ به سؤال از اين آيه: «اى مؤمنان هر كس از شما از دينش (اسلام) برگردد، (بداند كه) خداوند به زودى گروهى را خواهد آورد كه آنان را دوست دارد و آنان نيز او را دوست دارند...» -: در حالى كه به شانه سلمان مى‏زد، فرمود: «(آنان )اين مرد و هموطنان اويند». سپس فرمود: «اگر دين به ثريّا آويخته باشد، هرآينه، مردانى از ايرانيان به آن دست يابند».
2.امام صادق عليه السلام - درباره آيه «خداوند، خداوند به زودى گروهى را خواهد آورد كه آنان را دوست دارد و آنان نيز او را دوست دارند...»: مقصود، آزاد شدگان (ايرانى) است.
3.تفسير القمي: - در تفسير سخن خداوند متعال: «اى مؤمنان! هر كس از شما از دينش (اسلام) برگردد، (بداند كه) خداوند به‏زودى گروهى را خواهد آورد كه آنان را دوست دارد و آنان نيز او را دوست دارند. (اينان) با مؤمنان، مهربان و فروتن‏اند و با كافران، سختگيرند، در راه خدا جهاد مى‏كنند و از سرزنش هيچ ملامتگرى نمى‏هراسند» -: (اين آيه )درباره قائم (عج) و يارانش است كه در راه خدا جهاد مى‏كنند و از سرزنش هيچ ملامتگرى نمى‏هراسند.